خب این پست ما هم مثل پست قبلی در رابطه با دزدی هستش! البته این دزدی با اون دزدی زمین تا آسمون فرق میکنه!

پنجشنبه یک بنده خدایی قرار بود لپتاپش رو از گارانتی تحویل بگیره و ما به اتفاق ایشون رهسپار دیار یار (!) بشیم؛ ولی خب ظاهراً قسمت نبود که ما با هم بریم. هر چی توی گرفتن لپتاپ شانس آوردیم و در آخرین دقایق کاری پنجشنبه، از زیگورات تحویلش گرفتیم ولی از اون به بعدش بدشانسی محض بود! وقتی رفتیم سوار ماشین بشیم دیدیم بهههع! یک عدد آقا دزده ی محترم توی روز روشن، جلوی ایستگاه متروی حرم و توی اون شلوغی پنجشنبه بعدازظهر، صندوق عقب پراید رو کلهم خالی کرده و هر چی توش بوده اعم از نقشه فرش، لباس، کتاب، خوراکی، زنجیر چرخ و ... به یغما برده! تازه همه اینها در شرایطی بوده که پلیس هم در فاصله چند متری از صندوق عقب مربوطه حضور فعال داشته!

هیچی دیگه.. من که اون شب هر جوری بود با اتوبوس از این تهران خراب شده رفتم بیرون ولی تا این لحظه خبری مبنی بر پیدا شدن اموال مسروقه به دست ما نرسیده. بین این مسروقه جات، همه چی به کنار، اون نقشه فرش خیلی اعصاب خوردی داره. طرحی که واسش دو سال وقت گذاشته شده بود و تقریباً رو به اتمام بود ولی حالا ... فقط امیدوارم حداقل اون نقشه فرش پیدا بشه.

شب جمعه به پیشنهاد رضا رفتیم قم. (با رضا احتمالاً در آینده بیشتر آشنا میشید!) همه منظوره خوش گذشت! از یه طرف رضا هی راه به راه ما رو میخندوند از طرف دیگه اون حس قشنگ همیشگی موقع رفتن به قم و جمکران بهم دست داده بود. طبق معمول واسه همه دعا کردم البته این دفعه یه سفارش ویژه هم داشتم! شاید اگه تنها بودم تا صبح توی جمکران میموندم ولی خب هم خودم خسته بودم و هم رضا و اگه میموندیم دوتامون اونجا میخوابیدیم که من کلاً از خوابیدن توی اماکن مذهبی خوشم نمیاد. خلاصه حدودای ساعت یک شب برگشتیم سمت سمت تهران. 

این عکس رو گرفتم، هم برای اونهایی که جاشون خیلی خالی بود و هم برای مواقعی که دلم برای اونجا و صاحبش تنگ میشه: 

 به امید روزی که بیاد... اللهم عجل لولیک الفرج ...